Dyskopatia

Dyskopatia, czyli patologia chorobowa krążka międzykręgowego

Dyskopatia w ujęciu medycznym

Wielu z nas na ogół uskarża się na częste bóle kręgosłupa w okolicach lędźwiowych czy na wysokości odcinka szyjnego. Nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, że mogą to być objawy bardzo poważnej choroby kręgosłupa, jaką jest dyskopatia. Dokładniej rzecz ujmując, dyskopatia jest związana ze zmianami zachodzącymi wewnątrz krążka międzykręgowymi. Struktury krążka międzykręgowego polegają na tym, że przestrzenie, które wypełniają pomiędzy kręgami, jako popularne dyski (disci intervertables) z biegiem lat ulegają pewnym zmianom. Takie zmiany dotyczą tego, że z wolna pojawia się zanik naczyń krwionośnych, jakie mają swój przebieg w pierścieniu włóknistym, który oplata jądro miażdżyste (nucleus pulpolus). Spada poniekąd stopień nawilżenia, uwodnienia jądra, co ogranicza sprężystość. Nieodpowiednio dostosowane obciążenie kręgosłupa może prowadzić do tego, że jądro miażdżyste zostaje jak gdyby wypchnięte w kanały włókniste, skąd jego fragmenty mogą przedostawać się do przestrzeni międzykręgowej i stanowić bodziec drażniący struktury nerwów, które się tam znajdują. Takie zmiany nie zachodzą w organizmie z dnia na dzień, ale w sposób ciągły, chroniczny zwiększają rozmiary swojej patologii. Jest kilka rodzajów dyskopatii, które charakteryzowane są pod względem umiejscowienia w odpowiednich odcinkach kolumny kręgosłupa, a najczęściej występujące to dyskopatia lędźwiowa i szyjna.

Czynniki warunkujące zachorowanie na dyskopatię

Kiedy mamy do czynienia z dyskopatią, bardzo trudno czasami ustalić charakter powstawania tych zmian u pacjenta. Czynnikami wpływającymi bez wątpienia na rozwój tego schorzenia są: rodzaj wykonywanej pracy, w zależności od tego czy jest to ciężka praca fizyczna związana z nadmiernym obciążeniem kręgosłupa, styl życia, ewentualna otyłość, która powoduje zbyt duże obciążenie dla kręgosłupa, czasami także wspomina się o czynnikach genetycznych, skłonności do powstawania zmian zwyrodnieniowych.  Aby w sposób jednoznaczny określić u chorego wystąpienie takich zmian, jak dyskopatia i stadium rozwojowe choroby, zmian, które jak wcześniej zostało wspomniane rozwijają się w sposób przewlekły, należy przeprowadzić najbardziej szczegółową diagnostykę obrazową w postaci tomografii komputerowej, rezonansu magnetycznego i kontrolnych zdjęć rentgenowskich. Każde niepokojące nas bóle, które nawracają jeśli chodzi o kręgosłup powinny być zbadane pod kątem występowania zmian patologicznych w postaci dyskopatii. Wczesne wykrycie takiego schorzenia u 90% pacjentów nie wymaga jeszcze leczenia operacyjnego.

Jak sobie radzić z dyskopatią?

Dyskopatia, jako schorzenie przewlekłe jest trudne do leczenia i przekonało się o tym już mnóstwo osób, które na całym świecie borykają się z tym problemem. W pierwszej kolejności trzeba liczyć się z tym, że nie zawsze lekarz będzie w stanie powstrzymać chorobę i jej nawracające rzuty. Każdy taki incydent coraz bardziej przybliża pacjenta do tego, aby podjąć poważne leczenie. W pierwszej kolejności, podczas leczenia zachowawczego najważniejszym elementem jest rehabilitacja, fizjoterapia, która może przynosić bardzo dobre efekty. W przypadku pacjentów, którzy zgłaszają się z takim problemem jak dyskopatia do gabinetów fizjoterapeutycznych trzeba postawić przede wszystkim na walory edukacyjne i wypracowanie u nich zdrowych, poprawiających sprawność ruchową i postawę nawyków. Postępy w leczeniu dyskopatii są w głównej mierze uzależnione od współpracy pacjenta z zespołem medycznym, który stara się wraz z nim pozbyć problemu. Stosowanie leków o działaniu przeciwbólowym także musi odbywać się w porozumieniu z lekarzem. Dyskopatia to choroba, która wymaga zastosowania innych niż powszechnie używanych grup leków o działaniu przeciwbólowym. Takie leczenie musi być skojarzone z leczeniem środkami przeciwzapalnymi oraz miorelaksacyjnymi, które są w stanie rozluźnić napięcie mięśniowe w okolicach występujących zmian. Wraz z zmniejszeniem tego napięcia lub przykurczu w przebiegu stanu zapalnego istnieje możliwość cofnięcia się jądra do właściwego miejsca w krążku międzykręgowym przy wspomagającym działaniu zabiegów fizykalnych.  Leczenie operacyjne, mniej lub bardziej inwazyjne w zależności od stopnia zaawansowania choroby jest ostatecznym rozwiązaniem, które i tak nie gwarantuje ustąpienia dolegliwości.